سعید نوایی: یکی از مباحثی که در ماههای پس از انتخابات رواج یافت، میزان گسترش و تاثیر شبکه‌های اجتماعی مجازی در لایه‌های مختلف جامعه بود تا جایی که در برخی دادگاههای رسیدگی به اتهامات متهمان پس از انتخابات، فعالیت در فضای مجازی به قصد تشویش اذهان عمومی یکی از موارد اتهام عنوان ‌شد.

دولت و شبکه‌های اجتماعی مجازی
پایگاه اطلاع‌رسانی دولت روز یکشنبه در خبری اعلام کرد که احمدی‌نژاد و مشایی عضو هیچ شبکه اجتماعی مجازی نیستند.

دلیل اعلام این خبر نیز این بود که برخی پایگاههای اینترنتی در مطالبی با اشاره به ایجاد نام‌های کاربری از طرف رئیس ‌جمهور یا رئیس دفتر وی در تعدادی از شبکه‌های اجتماعی یا پایگاه‌های اینترنتی در فضای مجازی، نقل قول‌های کاملا کذب و ساختگی را به آنها نسبت داده‌ بودند.

پایگاه اطلاع‌رسانی دولت آورده است که  احمدی‌نژاد -  رئیس ‌جمهور - و رحیم مشایی - مشاور و رئیس دفتر رئیس ‌جمهور -، در هیچ یک از شبکه‌های اجتماعی مجازی عضو نیستند و نام‌های کاربری ایجاد شده از طرف آنها کاملا بی ارتباط بوده و جعلی می‌باشد.

این خبر در حالی اعلام شد که خبرگزاری فارس از قول لطف‌الله فروزنده، معاون توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس جمهور نوشت: برخی از عوامل فتنه در دستگاه‌ها بوده و در فتنه اخیر وبلاگ درست کردند و با کم ‌کاری چوب لای چرخ مردم می‌کردند در حالی که قسم خورده‌اند که التزام به قانون و ولایت فقیه دارند بنابراین باید این افراد شناسایی شده و فضا برای آنها ناامن شود تا کسانی که به درستی کار انجام می‌دهند از فضای امنی برخوردار شوند و مکمل آن نیز دولت الکترونیک است.

سال گذشته در روزهای تبلیغات نامزدها، فیس بوک و توئیتر پر بودند از تبلیغات برای چهار نامزد انتخابات ریاست جمهوری و چند روز بعد از برگزاری انتخابات اطلاع‌رسانی شبکه‌های خارجی از داخل ایران توسط همین سایت‌ها پشتیبانی شد.

دولت مردان در وب
محمود احمدی‌نژاد اولین رییس جمهوری بود که برای خود سایت شخصی راه‌اندازی کرد و با نوشته‌هایی با فاصله‌ زمانی طولانی سعی کرد نوعی پل ارتباطی بین خود و طرفدارانش ایجاد کند، اما پس از  انتخابات، دهم ریاست جمهوری این سایت از دسترس خارج شد.

فرد دومی که از او به عنوان پشتوانه فکری دولت یاد می‌شود، اسفندیار رحیم مشایی است که سعی کرد با راه‌اندازی سایت شخصی، مخاطبانش را مستقیما از نظراتش آگاه کند. اما حاشیه‌های برخی از سخنرانی‌ها و نظرات وی و واکنش منفی برخی اصولگرایان به حضورش در دولت، موجب شد که او تعطیلی سایت شخصی اش را به ادامه فعالیت در فضای مجازی ترجیح دهد. او 18 آبان 88 با این عنوان که می‌خواهند ذلت سکوت را به زبان حقیقت تحمیل و راه نشر حقایق ناب مکتب ولایت را سد کنند، دنیای مجازی را ترک کرد.

پس از آن بود که سایت‌ها و شبکه‌های مجازی اجتماعی با عنوان حامیان احمدی‌نژاد، حامیان مشایی و حامیان دولت راه‌اندازی شدند که هر یک به نوعی بیانگر طرز تفکر و عقیده فردی بودند که از او طرفداری می‌کردند.

برخی تحلیل‌گران معتقدند شاید دولتمردان به این نتیجه رسیده‌اند که حضور در دنیای مجازی تحت عنوان شبکه‌های اجتماعی می‌تواند موثرتر از بیان مستقیم دیدگاهها و افکارشان واقع شود و به همین دلیل مسیر بیان عقاید و تفکراتشان را به سمت سایت‌های حامی متمایل کرده‌اند. با این وجود، حضور افرادی با نامها‌ی جعلی دولتمردان می‌تواند موجب بروز مشکلاتی هم برای آنان شود.

سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی حامی کدامند؟
با جست‌وجوی کوتاهی در اینترنت، می‌توان سایت‌هایی با ادعای حمایت از محمود احمدی‌نژاد، مشایی و به طور کلی دولت را شناسایی کرد. در عمده‌ترین مطالب، از رجا نیوز و قلم پرس به عنوان سایت‌های حامی احمدی‌نژاد نام برده می‌شود که اغلب مطالب خود را به نشر دیدگاهها و نظرات وی اختصاص می‌دهند.

از سوی دیگر، حقیقت نیوز و یاران خورشید را متعلق به هواداران اسفندیار رحیم مشایی می‌دانند که اغلب در صدد پاسخگویی به انتقاداتی هستند که متوجه مشایی می‌شود و جالب اینکه تاکنون این قبیل انتساب‌ها تایید و یا تکذیب نشده‌اند.

در محدوده شبکه‌های اجتماعی نیز می‌توان به سایت والاترین (www.valatarin.net) اشاره کرد که سعی دارد سبک کار سایت بالاترین را در پیش بگیرد با این تفاوت که لینک‌های آن اکثرا در حمایت از دولت است. این سایت در پائین صفحه خود نوشته است " از بالاترین تا والاترین فرقش یک وب است".

سایت نصر (www.nasrclub.com) نیز یکی دیگر از شبکه‌های اجتماعی است که ادعای حمایت از دولت  دارد و خود را به عنوان بزرگترین جامعه مجازی مقاومت اسلامی و مصداقی برای آنچه که انتفاضه سایبری می‌نامد معرفی می‌کند

منبع: خبر آنلاین         شماره خبر: 71678

 

 

----------------------------------------------

برچسبها:دولتمردان در اینترنت نیستند   ، دولت و شبکه‌های اجتماعی مجازی ، دولت مردان در وب ، سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی حامی کدامند؟